Schrijfster Anne van Veen — dochter van Herman van Veen en co-auteur met hem van Van huis uit (2023) — schrijft een open brief aan haar vader. Aanleiding: een jonge vrouw die bij hen pakketten bezorgt en zichtbaar bezig is met een transitie naar man. De ontmoeting raakt Anne en haar vrouw diep.

Rouw om een meisje dat verdwijnt

De brief gaat over verlies. Niet om iemand die dood is, maar om iemand die door hormonen en chirurgie steeds verder uit zicht raakt als de jonge masculiene vrouw die ze was. Voor twee lesbische vrouwen die net die jonge masculiene meisjes waren — en die zijn opgegroeid — heeft dat verlies een eigen scherpte.

Een gesprek dat niet meer ademt

Anne beschrijft hoe het taboe rond transitie elk gesprek erover dichtknijpt. Wie iets anders zegt dan affirmatie krijgt geen tegenargument terug maar morele uitsluiting. Daardoor blijft het verdriet ongezegd en blijven de meisjes die transitioneren onbevraagd.

Identiteit en seksualiteit verward

Anne snijdt het punt aan dat veel lesbische tieners herkennen: wat vroeger lesbisch heette, krijgt vandaag het label trans. Een meisje dat zich niet thuis voelt in de heteroseksuele meisjesnorm wordt naar de kliniek geleid in plaats van naar zichzelf. Dat is geen vooruitgang voor lesbische jonge vrouwen — dat is hun uitwissing.

Wat dit betekent

Dat juist een schrijfster uit de progressieve culturele bovenlaag deze brief publiceert, breekt het zwijgen open dat in dezelfde kringen lang werd opgelegd. Verdriet om verloren lesbische meisjes mag worden uitgesproken. Het hoeft geen transfobie te heten om als gebroken hart te tellen.

Bron

1. Gender Rebels — Anne van Veen schrijft haar vader Herman iets verdrietigs
2. Gender Rebels — verzamelplaats kritische verhalen (Sybilla Claus, fotografie Iratxe Álvarez)

Citaten in deze pagina zijn ontleend aan de open brief op genderrebels.org.